Bazen bunaltıcı ve zorlu bazen eglencelı ama her zaman yasamaya deger bu hayat avuçlamızın içinden kayıp gidiyor.Biz hırslarımız ve arzularımızın esaretinde boğuşurken hayat da akıp giyor,hırs hiç bitmeyen bir olgu peki niye var insanda daha fazlasını isteme daha fazla para aşkı var herşeyin fazlasını istemiyormuyuz paranın ,mevkinin,puanların, notların,maddiyatın, aşkın , sevginin ,sadakatin, arkadaşların, şohretin...Bütün bunlar bizi hırsa sürüklüyor.Hırs ise hayatımızı eritiyor oysa birazcık hırsla geldiğimiz noktada hayatı yaşamaya yonelmeli bir gün yaşlandığınızda içinizde keşke şuraya gitseydim gucum buna yeredi veya keşke şununla ilgilenseydim bu yaşta yapılacak şey değil dememek lazım aslında hayatı değil kendinizi yaşamalısınız kendiniz yaşamlısınız içinizde ne varsa onla yaşamalısınız onu üniformalarla, resmiyetle veya iş haytıyla kapatıp gizleyip onu tamamen kaybeder insan.İş hayatı çalışmak para kazanmak lüks tabiki onemi ve gerekli ama benim anlatmaya çalıştığım kendine vakit ayırmak kendiniz için yaşadığınızı(patronunuz için değil veya diğer insanlar için değil) beyninizle paylasmanız.Keniz için yaşarken diğer insanların da kendileri için yaşamya hakkı olduğunu bilmeniz gerektiğiydi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder